|
| Biebblog |
Een handtekening van Niccolò Ammaniti
Door: Robert Stokkel |
Jaren geleden, ik was een jaar of tien, speelde GVAV tegen Ajax in het Oosterparkstadion in Groningen. Na afloop van de wedstrijd wachtte ik met een tiental andere jongens op Johan Cruijff. Eindelijk verscheen hij schoongewassen en ik was de eerste die hem een papiertje onder de neus duwde en vroeg om een handtekening. Eenmaal thuis trok ik de handtekening over en verkocht aan mijn klasgenoten een handtekening van Johan Cruijff voor een dubbeltje. Misschien dat ik daarom nog steeds enigszins gegeneerd schrijvers die ik bewonder vraag om een handtekening te zetten in een boek. Een rare bezigheid voor een volwassene om een andere volwassene een handtekening te vragen.
Ik doe het niet vaak maar ik heb zo een kleine verzameling van gesigneerde boeken van o.a. John Irving, Adriaan van Dis en Neil Gaiman. Voor John Irving moest ik heel lang wachten. Er stond een rij tot ver buiten de Amsterdamse boekhandel. Omdat ik zo lang moest wachten met een boek in mijn handen, vroeg ik of hij er een lange boodschap voor een vriendin in wilde zetten. Omdat het iets was over de mooiste vrouw van de wereld e.d. schreef Irving met een geamuseerde blik mijn wens in het boek. Met een rood hoofd verliet ik de boekhandel.
Adriaan van Dis schreef met plezier iets voor mijn moeder in Indische duinen. Die handtekening was goed te doen voor mij. Neil Gaiman vroeg ik niks, die maakte er uit zichzelf al iets moois van. Een tekening van een rat met een persoonlijke boodschap. Die rat kwam in het boek voor, dat had niks met mij te maken voor de duidelijkheid.
Afgelopen dinsdag was Niccolò Ammaniti in Boekhandel Van der Velde in Groningen. In de winkel zat hij aan een tafeltje in dezelfde ribfluwelen broek als John Irving zoveel jaar geleden. Alleen stond er geen rij, dus moest ik met mijn vier boeken onder de arm direct naar hem toelopen. Tja, en wat zeg je dan tegen een schrijver van spetterende, humoristische, tragische, gewelddadige, ontroerende boeken die je tot diep in de nacht gelezen hebt? Niet zoveel eigenlijk. “Grazie”, zei hijzelf nadat hij de boeken had gesigneerd. Niccolò Ammaniti ook bedankt, mede namens de deelnemers aan de prijsvraag in onze digitale nieuwsbrief n.a.v. de tip van de maand. De winnaar krijgt namelijk een gesigneerd exemplaar van zijn laatste boek Het feest kan beginnen. De winnaar hoeft daarvoor dus niet zelf, licht gegeneerd in een rij te gaan staan.
Dit is de laatste column van mijn hand voor Skarsterlânnieuws. De bibliotheek heeft nu zelf een blog, daar ga ik verder met boekentips en andere zaken. Rest me alleen nog u te danken voor het lezen van mijn blogs en de redactie van Skarsterlânnieuws voor dit plekje op het web. Grazie.
.jpg)
|
| 
|
|
|
|
|
