Als voormalig katholiek zit er behoorlijk wat missionarisdrang in mij. Iedere lezer heeft de neiging om een boek waarvan hij heeft genoten op te dringen aan familie en vrienden. "Moet je lezen, is een geweldig boek". Als je dan te horen krijgt dat ze al een ander boek lezen, geen tijd hebben, of zeggen dat ze het een andere keer wel lezen, zet je het boek weer in de kast met een licht gevoel van teleurstelling. Is je eigen probleem, maar eigenlijk is het onbegrijpelijk dat ze het boek niet meteen enthousiast omarmen. Met de Tip vd Mnd van de bibliotheek kan ik mijn missionarisdrang helemaal uitleven zonder teleurgesteld te worden. 


Deze maand is Dorsvloer vol confetti van Franca Treur de tip. Het boek beleeft herdruk na herdruk, dus misschien is het overbodig om mensen attent te maken op dit boek, maar ja, die missionarisdrang. 

Het verhaal is in deze tijd van omvallende banken, boerkaverbod en rekeningrijden een kennismaking met een wereld waar het leven eenvoudig en duidelijk is. Het speelt in Zeeland en verhaalt over de 12-jarige Katalijne, dochter van bevindelijk gereformeerden. De schrijfster heeft geen autobiografie geschreven, wel heeft ze geput uit haar eigen herinneringen. Het dagelijkse leven op de boerderij staat volledig in het teken van geloof. Een geloof waarin het hiernamaals belangrijker lijkt dan het hier en nu. Dat paradijs is niet voor alle gelovigen. Slechts de door God uitverkorenen zullen een plaats krijgen. Als iemand gestorven is hopen nabestaanden op een teken van God dat hun dierbare opgenomen is. 

Dat lijkt als buitenstaander tamelijk wreed. Een levenlang gebukt gaan onder oudtestamentische preken waarin de mens als zondaar wordt afgeschilderd, een levenlang zonder zonde proberen te leven en dan maar moeten afwachten of je uitverkoren bent. Toch is het boek licht van toon, met humor en door het perspectief van een 12-jarige die zich langzaam bewust wordt van het geloof en de twijfel die haar langzaam bekruipt. Ze begint vragen te stellen. Vragen die ze zichzelf stelt, omdat je met je twijfels niet terecht kan bij een ander.


Dat de weg naar het paradijs niet gemakkelijk is bleek tien jaar geleden toen It wrede paradys van Hylke Speerstra met verhalen van emigranten verscheen. Emigranten die vaak als enige houvast hun geloof hadden in een land ver weg van it Heitelân. Dit voorjaar komt Speerstra met een vervolg op dit boek onder de voor de hand liggende titel It ferfolch. Speerstra beschrijft hierin hoe het met de emigranten uit het eerste boek is vergaan de afgelopen tien jaar. Daarnaast zijn er een aantal nieuwe verhalen opgenomen. Speerstra kwam zelf met het aanbod om langs plaatsen te gaan waar een aantal verhalen een connectie mee hebben. Een dergelijk buitenkansje laten we niet voorbij gaan. Begin maart komt hij in Joure.