De democratische kloof

Ik stap de raadszaal binnen. Je ziet de mensen kijken, wie is dat? Ik moet eerlijk zeggen dat ik de mensen die in de zaal met elkaar staan te praten ook niet ken. Nou ja, misschien bij naam, uit de krant of van televisie.

Ik ga zitten. De mensen praten met elkaar. Ik hoor ze denken, wie zou dat zijn? Zal ik naar ze toe lopen? Ik kom hier per slot van rekening voor hen. Ik wil weten waar ze voor staan.

Ik moet eerlijk bekennen, ik ben niet zo van de politiek. Ik heb geen idee waar de politieke partijen voor staan. Als ik iets van de gemeenteraad hoor dan gaat het om de grote plannen. Dat haalt immers de krant.

Ik heb deze week gehoord dat in Skarsterlân de PvdA en het CDA de afgelopen vier jaar de coalitie vormden. Wat hebben zij de laatste vier jaren bereikt? Op het journaal hoor je die partijen dagelijks voorbij komen. Ze gaan rollebollend over straat en laten het kabinet vallen als het gaat om zaken als verlenging van de missie Uruzgan. En dat terwijl de crisis nog steeds gaande is.

Ja, wat moet ik nu? Vandaag zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Ik moet een vakje rood kleuren. Een vakje van een partij die de komende jaren mijn belangen vertegenwoordigd. 

Waar baseer ik mijn mening op? Nou dan maar op de zaken die ik zelf lees. Jaja, de grote plannen. Ik woon in Skarsterlân, een plattelandsgemeente. Dat is de kracht van deze gemeente. O ja, en is het wel verstandig om op de gevestigde partijen te stemmen? De professionals in Den Haag kunnen er ook niet samen uit komen.

De mensen in de raadszaal kijken nog even naar mij en gaan vervolgens over tot de orde van de dag. Ze raken mij kwijt en dat terwijl zij er juist voor mij zijn en mijn stem kunnen winnen. De kloof is ontzettend groot. Ik weet niet wie zij zijn en zij weten niet wie ik ben. Toch ben ik stemgerechtigd.

Martin de Vries